محور این تحول، مدیریتی عمل‌گرا، خلاق و مردم‌بنیاد بود که تکریم پیشکسوتان و گنجینه‌های زنده‌ی هنری را نه شعار، که سنگ بنای خویش قرار داد. احترام به گذشتگان، پلی استوار به سوی آینده‌ای ساخت که در آن، تجارب گران‌قدر، چراغ راه نسل نو شود.
احیای سازه‌های فرهنگی، جلوه‌ی آشکار این نگاه راهبردی بود؛ آن‌جا که تالار فرهنگ و هنر کرمان، پس از سال‌ها سکوت، آوازه‌ی هنر را در فضایی پویا و زنده طنین‌انداز کرد. اما این بیداری، تنها در مرکز استان نماند؛ بلکه با توجه ویژه به شهرستان‌ها و توزیع عادلانه‌ی فرصت‌های فرهنگی، نسیم معرفت و زیبایی در سراسر این خطه وزیدن گرفت و هر شهر و روستا، نقشی بی‌بدیل در نقشه‌ی هنری استان یافت.
برگزاری مستمر و باشکوه مناسبت‌های فرهنگی، ضرب‌آهنگی منسجم به سال بخشید؛ به گونه‌ای که هیچ ماهی بی‌بهره از رویدادی فاخر و شایسته‌ی نام کرمان نماند. این تداوم، پیوند جامعه با فرهنگ را استحکامی دوباره بخشید.
در این مسیر، نگاهی نوین به اقتصاد فرهنگ و جذب مشارکت نهادهای صنعتی و معدنی نیز راه گشا شد؛ رویکردی که بار مالی فعالیت‌ها را بر دوش دولت سبک‌تر کرد و حس مسئولیت‌پذیری اجتماعی را در بخش خصوصی نهادینه نمود.
میوه‌ی این درخت تازه‌کاشته به زودی رسید: برپایی نمایشگاه کتاب کرمان پس از سال‌ها انتظار، که استقبال پرشور مردم، عطش سیری‌ناپذیر ایشان به معارف را فریاد زد. همچنین، طراحی و اجرای جشنواره‌های ملی، به‌ویژه در عرصه‌ی تئاتر، پرچم فرهنگ کرمان را در بلندای کشور به اهتزاز درآورد و استعدادهای بومی را در گستره‌ای ملی معرفی کرد.
اکنون که یک سال از این مدیریت می‌گذرد، می‌توان رضایتمندانه گفت: کرمان بار دیگر به نقش تاریخی خویش در گسترش فرهنگ و هنر بازگشته است. آن‌چه آغاز شده، تنها یک دوره‌ی اداری نیست؛ بلکه آغاز جریانی پایدار است که با همت مدیری دلسوز، هنرمندانی متعهد و مردمی فرهنگ‌دوست، فردایی درخشان‌تر برای این سرزمین رقم خواهد زد. آینده‌ای که در آن، کرمان، نگین درخشان عرصه‌ی فرهنگ و هنر ایران زمین خواهد بود.