من فعالیت ورزشی خود را ابتدا به‌عنوان ورزشکار ژیمناستیک آغاز کردم و سپس وارد عرصه مربیگری ژیمناستیک هنری شدم. هم‌زمان با فعالیت حرفه‌ای، در رشته تربیت بدنی تحصیل کردم و در دوره‌های مربیگری ایروبیک ژیمناستیک شرکت نمودم. حضور با تیم کرمان در مسابقات کشوری و کسب نتایج مطلوب، نقطه عطفی در مسیر من بود. در همان سال چند ورزشکار به تیم ملی دعوت شدند و من نیز به‌عنوان مربی به تیم ملی پیوستم. همکاری با ژولین، مربی برجسته فرانسوی، تجربه‌ای تعیین‌کننده بود که نگاه حرفه‌ای من به مربیگری را شکل داد و مسیر تخصصی‌ام در ایروبیک ژیمناستیک از همان‌جا آغاز شد.

عوامل گرایش به مربیگری ملی
شروع مربیگری من در کنار ژولین، به‌صورت کاملاً حرفه‌ای و مبتنی بر استانداردهای بین‌المللی بود و همین موضوع باعث شد مفهوم واقعی مربیگری را عمیقاً درک کنم. پس از آن تلاش کردم عملکردم در همه سطوح قابل دفاع و قابل ارائه باشد. در یکی از مقاطع، به‌عنوان گزینه مربیگری بین‌المللی معرفی شدم اما به دلایلی خارج از کنترل من، امکان حضور فراهم نشد. با این حال در دوره‌های بعدی شرکت کردم و خوشبختانه در هر سه سطح آموزشی، رتبه نخست را کسب نمودم. دیده‌شدن عملکردم در سطح بین‌المللی، انگیزه‌ام را برای ادامه مسیر دوچندان کرد. هدف نهایی من همواره ارتقای جایگاه تیم ملی ایران بر پایه علم و مربیگری حرفه‌ای بوده است.

وضعیت فعلی ایروبیک ژیمناستیک ایران
با تأسف باید بگویم که ایروبیک ژیمناستیک ایران طی حدود یک دهه اخیر پیشرفت قابل‌توجهی نداشته است. در حالی که کشورهای پیشرو با برنامه‌ریزی منسجم، سرمایه‌گذاری و تربیت نیروی انسانی جلو رفته‌اند، ما دچار رکود شده‌ایم. این رشته اکنون در یک فاز بحرانی قرار دارد و ادامه این روند می‌تواند آسیب‌های جدی‌تری وارد کند. شرایط فعلی نیازمند یک بازنگری اساسی و تصمیمات شجاعانه است. به‌عبارت دیگر، ایروبیک ایران به یک «جراحی ساختاری» نیاز دارد تا بتواند دوباره احیا شود.

چالش‌های تیم ملی و راهکارها
بزرگ‌ترین چالش تیم ملی، عدم تخصیص بودجه کافی و نبود اردوهای منظم، هدفمند و مبتنی بر برنامه است. بدون تمرینات پیوسته و استاندارد، نمی‌توان انتظار نتیجه مطلوب در سطح بین‌المللی داشت. از سوی دیگر، نبود یک مدیر متخصص و دلسوز در رأس کمیته ایروبیک، مشکل بزرگی است؛ مدیری که به این رشته باور داشته باشد و اجرای برنامه‌ها را تضمین کند. راهکار اصلی، ایجاد ثبات مدیریتی، تأمین منابع مالی حداقلی و اعتماد به برنامه‌های علمی‌و کارشناسی است. بدون این موارد، پیشرفت عملاً امکان‌پذیر نخواهد بود.

نقش فدراسیون در توسعه رشته
متأسفانه در سال‌های اخیر، نگاه فدراسیون به ایروبیک ژیمناستیک تا حد زیادی قهرآمیز بوده است. این نگاه باعث شده ظرفیت‌های انسانی و فنی این رشته به‌درستی دیده نشود. ایروبیک می‌تواند برای کشور افتخارآفرین باشد، به شرط آنکه حمایت نهادی واقعی وجود داشته باشد. با تغییرات اخیر، انتظار جامعه ایروبیک این است که توجه بیشتری به این رشته شود. اگر فدراسیون نگاه توسعه‌محور و تخصصی داشته باشد، قطعاً می‌توان به بازگشت ایروبیک ایران به جایگاه واقعی خود امیدوار بود.

نقش مربیگری در موفقیت ورزشکاران
من معتقدم پشت هر مدال رنگارنگ، نقش مربی بسیار پررنگ و تعیین‌کننده است. مربی فقط تمرین‌دهنده نیست، بلکه هدایت‌گر فنی، ذهنی و اخلاقی ورزشکار است. بدون مربی توانمند، حتی با استعدادترین ورزشکاران هم به نتیجه مطلوب نمی‌رسند. موفقیت پایدار حاصل یک مربی آگاه، متعهد و به‌روز است. به همین دلیل، حمایت از مربیان باید یکی از اولویت‌های اصلی سیستم ورزش باشد. سرمایه‌گذاری روی مربی، سرمایه‌گذاری روی آینده ورزش است.

رویکرد آموزشی
به‌عنوان مدرس، همواره تلاش می‌کنم نگاه چندبعدی داشته باشم و صرفاً به آمادگی جسمانی اکتفا نکنم. استفاده از متدهای مدرن روانشناسی ورزشی، بخش جدایی‌ناپذیر کار من است. تقویت تمرکز، اعتمادبه‌نفس، مدیریت استرس و آمادگی ذهنی برای مسابقه، به اندازه تمرینات بدنی اهمیت دارد. من سعی می‌کنم ورزشکاران را آگاه، مستقل و مسئولیت‌پذیر تربیت کنم. باور دارم ورزشکاری که از نظر ذهنی آماده باشد، در شرایط سخت بهترین عملکرد را ارائه می‌دهد.

برنامه‌های آموزشی برای مربیان و ورزشکاران
خوشبختانه ما در کشور مربیان توانمند و با دانشی داریم که سرمایه بزرگی محسوب می‌شوند. اما برای آینده، باید روی تربیت مربیان جدید تمرکز کنیم. پیشنهاد من طراحی برنامه‌های آموزشی منسجم برای پرورش نسل جدید مربیان است. این مربیان می‌توانند دانش روز، تجربه نسل قبل و انرژی جوانی را با هم ترکیب کنند. انتقال تجربه به‌صورت ساختارمند، کلید پایداری و توسعه ایروبیک ژیمناستیک است. بدون کادرسازی، پیشرفت بلندمدت ممکن نخواهد بود.

گسترش ایروبیک در مدارس و باشگاه‌ها
پیش‌نویس برنامه توسعه ایروبیک سال‌ها پیش تدوین شده است، اما متأسفانه ضمانت اجرایی قوی برای آن وجود نداشته است. مشکل اصلی، نه نبود برنامه، بلکه نبود سازوکار اجرای آن بوده است. با تغییرات جدید، امیدواریم این مانع برطرف شود.
برنامه ما این است که شهرهای غیرفعال را دوباره وارد چرخه ایروبیک کنیم. توسعه از پایه، به‌ویژه در مدارس و باشگاه‌های عمومی، می‌تواند آینده این رشته را تضمین کند.

چشم‌انداز ایروبیک ژیمناستیک کرمان
کرمان با حمایت‌های هیئت ژیمناستیک استان به ویژه جناب آقای گنجعلی خانی سابقه بسیار خوبی در ایروبیک ژیمناستیک دارد و در سال ۱۳۹۲ به‌عنوان قهرمان قهرمانان ایران شناخته شد. پس از آن دوره‌ای از افت را تجربه کردیم، اما این پایان راه نبود. امروز با حضور قهرمانان و ملی‌پوشان کرمانی در عرصه مربیگری، شرایط در حال تغییر است.
اکنون آقایان امیرحسین بنی اسد، حمیدرضا شیرخانی و صالح صباغ از ملی پوشان و قهرمانان ایروبیک ژیمناستیک در بعد مربیگری نیز فعالیت دارند که این باعث شده من به نسل جدید بسیار امیدوارم، زیرا هم از نظر انرژی و هم از نظر تخصص در سطح بالایی قرار دارند. باور دارم در سال‌های آینده شاهد شکل‌گیری یک نسل طلایی در ایروبیک کرمان خواهیم بود.

پرورش نسل جدید ورزشکاران کرمانی
در سال‌های گذشته، ورزشکاران ملی‌پوش متعددی از کرمان معرفی شده‌اند. امروز بسیاری از آن‌ها تحت نظارت، در حال آموزش مربیگری و فعالیت حرفه‌ای هستند. ما یک برنامه توسعه بلندمدت و تخصصی برای ورزشکاران ایروبیک طراحی کرده‌ایم. و قصد داریم از ملی پوشان اسبق کرمان ه سال‌ها برای استان ما افتخارآفرینی کردند در جهت گسترش برنامه‌ها استفاده کنیم .این برنامه مرحله‌به‌مرحله و مبتنی بر اصول علمی‌است. نتایج این طرح در یک بازه چهار ساله قابل مشاهده خواهد بود. هدف ما تربیت ورزشکارانی پایدار و مربی‌محور است.

همکاری‌های بین‌المللی
طبیعتاً هر مربی حرفه‌ای علاقه‌مند به فعالیت در سطح بین‌المللی است. انتقال تجربه، یادگیری متقابل و کار در پروژه‌های بزرگ، جذابیت زیادی دارد. با این حال ترجیح می‌دهم در مقطع فعلی وارد جزئیات این موضوع نشوم.

درس‌های زندگی از ورزش
بزرگ‌ترین درسی که از ورزش گرفته‌ام، اهمیت «منش قهرمانی» است. قهرمانی فقط به مدال و سکو محدود نمی‌شود، بلکه به اخلاق، رفتار و مسئولیت‌پذیری فرد بازمی‌گردد.
ورزش به من آموخت که شکست و پیروزی هر دو بخشی از مسیر رشد هستند. احترام، تلاش مداوم و پایبندی به اصول، ارزش‌هایی هستند که ورزش در زندگی من نهادینه کرد.
این درس‌ها فراتر از میدان مسابقه کاربرد دارند.

انگیزه در مسیر مربیگری
رشد ورزشکاران و دیدن پیشرفت آن‌ها بزرگ‌ترین منبع انگیزه من است. مهم‌تر از مدال، هدایت ورزشکاران در مسیر درست زندگی و ورزش است.این حس مسئولیت مرا در مسیر مربیگری ثابت‌قدم نگه می‌دارد. با وجود سختی‌ها، این مسیر بخشی از هویت من شده است. شاید منطقی نباشد دوباره همین راه را انتخاب کنم، اما مربیان عاشق‌اند و عشق بر محاسبات عقلانی غلبه می‌کند. بنابراین احتمالاً باز هم همین مسیر را برمی‌گزیدم.

حرف پایانی
از مسئولان تقاضا دارم نگاه سیاسی را از ورزش کنار بگذارند و تصمیمات تخصصی بگیرند. مربیان و ورزشکاران شایسته حمایت ویژه‌اند؛ آن‌ها پرچم‌داران واقعی ایران در میادین بین‌المللی هستند و حمایت از آنان سرمایه‌گذاری برای اعتبار کشور است.