مسئولیت ضد اجتماعی به جای مسئولیت اجتماعی
فوتبال ایران خیلی وقت است که خیلی از مهمترین وظایف اجتماعی خود را از یاد برده است…فوتبال دولت زده ای که به لطف سالیان سال مدیریت تکلیفی خود، نه با درآمدهای خصوصی که با پول هنگفت بیت المال اداره می شود اما رفته رفته مسئولیت ضداجتماعی آن بر مسئولیت هایش برابر اجتماع پیشی می گیرد.
آن از بحث فوتبال ملی که به واسطه اتفاقات خاص و غیرمدیریت شده اش نمی تواند انسجام ملی را تشدید کند و این از فوتبال باشگاهی اش که هر هفته این توانایی را دارد که به جای شور و شوق اجتماعی بیشتر، فحش رکیک ناموسی و حرکات شنیع اهانت بار جدید به فرزندان شما آموزش دهد!!
اگر در سال های گذشته بی فرهنگی فوتبال ما فقط به بخشی از سکوها و تماشاگرنماها منوط می شد اما حالا به لطف سوءمدیریت های شکل گرفته در فوتبال مملکت، واژه های جدیدی مثل مربی نما و بازیکن نما را هم باید به واژگان بی فرهنگی فوتبال کشور اضافه کرد.
بحث فقط سیاه نمایی و یا بزرگ کردن این مشکل نیست بحث این است که مدیریت تعارفی و بله قربان گوی فوتبال ایران، خواسته یا ناخواسته قدرت برخورد با این بی فرهنگی ها را ندارد که حجم این بی فضیلتی فوتبال حالا از سکوها با رفتارهای جمعی، دارد روز به روز در رفتارهای فردی و داخل زمین گسترش پیدا می کند و اغماض های قابل تامل هم فقط حفاظ بیشتری برای تداوم آن می شود…
مدت هاست که برخوردهای شدید انضباطی فدراسیون فقط شامل تیم ها و افرادی می شود که گردنی کلفت و پارتی هایی درشت در جاهای مناسب ندارند اما آن ها که یدشان طولاتر در رسیدن به دانه درشت ها می باشد، خیلی وقت است که با لایه ای ضخیم از حفاظت فساد را در گفتار و رفتارشان ارائه می کنند و معمولا به ابروی بالای چشمشان هم بر نمی خورد.