به بهانه انتصاب حمید نادری‌نسب به عنوان مدیر مجتمع مس سرچشمه بی‌پرده با او به گفت‌و‌گو نشستیم.

در ادامه خواننده گفت‌و‌گو خبرگزاری برنا با این مدیر پرتلاش و متعهد باشید:

آقای مهندس، از ابتدا شروع کنیم. مسیر شما از درس و دانشگاه تا ورود به سرچشمه چطور شکل گرفت؟ 

من متولد ۱۳۵۶ هستم و در کرمان به دنیا آمدم. از همان سال‌های مدرسه، درس خواندن برایم فقط یک وظیفه نبود؛ یک جور عهد بود. دیپلم ریاضی فیزیک را با معدل ۱۹.۵ گرفتم و بعد در دانشگاه صنعتی خواجه نصیرالدین طوسی تهران، مهندسی مکانیک خواندم. کارشناسی ارشد را هم در همین رشته در دانشگاه باهنر گذراندم. آنچه از دانشگاه برایم ماند، فقط فرمول و درس نبود؛ یک نگاه دقیق و مسئله‌محور بود که بعد‌ها در میدان صنعت، خودش را بار‌ها ثابت کرد.

چه زمانی وارد مجتمع مس سرچشمه رفسنجان شدید و کارتان را از کجا شروع کردید؟ 

از ۲۴ سالگی با آزمون و مصاحبه، وارد مجتمع مس سرچشمه رفسنجان شدم. شروع کارم به عنوان کارشناس طراحی تاسیسات در امور مهندسی بود. سرچشمه از همان روز‌های اول به آدم یاد می‌دهد که طراحی، نقطه شروع سرنوشت یک خط تولید است. تصمیمی که امروز روی کاغذ گرفته می‌شود، فردا در کارگاه و معدن و کارخانه پاسخ پس می‌دهد. اینجا هیچ چیز شوخی‌بردار نیست.

بعد از آن، مسیر کاری شما چطور ادامه پیدا کرد؟ 

بعد از طراحی وارد امور لیچینگ شدم و مسئول تعمیرات بودم. بعد به ترتیب سرپرست، رئیس و مدیر شدم. در ادامه مسئولیت معاونت مهندسی و توسعه به من سپرده شد و نهایتا توفیق پیدا کردم مدیریت مجتمع مس سرچشمه رفسنجان را بر عهده بگیرم. این مسیر پله‌به‌پله یک حسن بزرگ داشت: آدم را از جنس میدان می‌کند. تصمیم را نه از پشت میز، که با شناخت واقعی از کار و آدم‌های کار می‌گیرید.

 شما همواره بر اهمیت مس سرچشمه تاکید دارید. این اهمیت را چطور توضیح می‌دهید؟ 

مجتمع مس سرچشمه رفسنجان فقط یک واحد صنعتی بزرگ نیست. سرچشمه یک ستون است؛ ستونی که بخش مهمی از اقتصاد و صنعت کشور به آن تکیه دارد. اشتغال، زنجیره صنایع پایین‌دستی، ارزآوری و نفس کشیدن بسیاری از کسب‌وکار‌ها به پایداری تولید اینجا گره خورده است. برای همین، تولید در مجتمع مس سرچشمه رفسنجان فقط عدد و نمودار نیست؛ پای اعتبار، امنیت اقتصادی و امید یک منطقه و حتی یک کشور در میان است.

البته لازم به ذکر است که سرچشمه یکی از چهار مجتمع ملی مس می‌باشد، این وظیفه تک تک ماست که با تلاش ویژه خود باعث هم افزایی این مجتمع‌های چهارگانه و در نهایت ملی مس و ایران عزیزمان باشیم.

در روز‌های سخت اخیر، این نگاه چطور خودش را نشان داد؟ 

در روز‌های سه جنگ تحمیلی دشمن صهیونی- آمریکایی، فشار‌ها سنگین بود و کار آسان نبود، همه ارکان شرکت ملی مس دست به دست هم دادند تا حتی یک دقیقه تولید متوقف نشود. این فقط یک موفقیت عملیاتی نبود؛ یک پیام بود. اینکه وقتی پای منافع ملی وسط باشد، این مجموعه بلد است بایستد. این ایستادگی از دل همدلی بیرون آمد؛ از اپراتور و تعمیرکار و کارگر خط تا ایمنی، بهره‌برداری، مهندسی، پشتیبانی و مدیران صف و ستاد در مجتمع مس سرچشمه رفسنجان. البته لازم است اینجا از همدلی و همراهی مسئولان استانی و محلی رفسنجان هم قدردانی ویژه به عمل آورم.

نقش مدیرعامل شرکت ملی مس در عبور از این مقطع را چطور دیدید؟ 

اینجا لازم می‌دانم به طور مشخص از مدیر عامل محترم یاد کنم. در همان روز‌های سخت جنگ، ایشان با حضور میدانی در مجتمع‌های شرکت ملی مس، از نزدیک راهبری می‌کردند و تصمیم‌ها را در میدان می‌گرفتند. به نظر من دکتر مصطفی فیض به معنای واقعا سردار سنگر اقتصادی است. این حضور میدانی تمام وقت در مجتمع‌های ملی مس و پیگیری مستقیم ایشان، به مجموعه آرامش می‌داد و اعتماد می‌ساخت که حتی زیرخطر بمباران و تهاجم همه‌جانبه دشمن هم می‌شود دقیق و منظم کار کرد.

کنار تولید، مسئولیت‌های اجتماعی برای شما چه جایگاهی دارد؟ 

تولید وقتی ارزش کامل پیدا می‌کند که در کنار آن، مسئولیت اجتماعی هم درست دیده شود. ما با رفسنجان و پاریز و شهر‌های اطراف فقط همسایه نیستیم؛ سرنوشت مشترک داریم. بعضی شهر‌ها به دلیل همجواری و اثرپذیری مستقیم، بار بیشتری از تبعات فعالیت صنعتی را تحمل می‌کنند و طبیعی است که باید سهم بیشتری هم از توجه و رسیدگی ببینند. توسعه متوازن مناطق معدنی یک شعار نیست؛ یک ضرورت است و مجتمع مس سرچشمه رفسنجان در این مسیر مسئولیت جدی دارد.

برای اینکه این نگاه به نتیجه برسد، چه چیزی را ضروری می‌دانید؟ 

تولید و توسعه در مجتمع مس سرچشمه رفسنجان بدون همراهی مدیران استانی و مسئولان محلی رفسنجان و بدون اعتماد و همراهی مردم، کامل نمی‌شود. صنعت و جامعه باید هم‌زبان شوند. هر جا این هم‌زبانی شکل بگیرد، هم کار‌ها درست‌تر جلو می‌رود و هم دل‌ها نزدیک‌تر می‌شود.

در پایان اگر بخواهید جمع‌بندی داشته باشید، چه می‌گویید؟ 

برای من، مجتمع مس سرچشمه رفسنجان یعنی مسئولیت سنگین تولید و رفسنجان یعنی خانه‌ای که بخش مهمی از زندگی و هویتم در آن شکل گرفته است. بیش از ۲۰ سال است در رفسنجان زندگی کرده‌ام، همسرم رفسنجانی است و فرزندم متولد همین شهر است. من خودم را از رفسنجان جدا نمی‌دانم و نسبت به آینده این شهر و این منطقه، یک تعهد قلبی دارم.

امیدوارم با همت همه همکاران و با همراهی مسئولان استان و شهرستان و با هدایت مدیران ارشد شرکت ملی صنایع مس ایران، هم تولید را پایدارتر کنیم و هم سهمی واقعی در رشد و آینده بهتر رفسنجان، استان کرمان و کشور عزیزمان داشته باشیم؛ و در پایان، ضمن قدردانی ویژه از جناب آقای دکتر مصطفی فیض مدیرعامل محترم ملی مس ایران، لازم می‌دانم از همه مدیران اسبق مجتمع، بازنشستگان عزیز که پایه‌های این بنای سترگ را با تلاش جهادگونه خود بنا نهادندو مدیران ارشد شرکت ملی صنایع مس ایران هم صمیمانه تشکر کنم؛ تلاشگرانی که با نگاه راهبردی، حمایت مستمر و تصمیم‌های به‌موقع، مسیر حرکت مجموعه را هموار کردند و در روز‌های دشوار کنار خط تولید ایستادند. اما تشکر اصلی من، تشکری است که از دل می‌آید و حقش هم بیشتر از این حرف‌هاست: تشکر ویژه از همه کارگران زحمت‌کش و شریف مجتمع مس سرچشمه رفسنجان. عزیزانی که ستون واقعی تولید هستند و با غیرت، تخصص و خستگی‌ناپذیری، چراغ تولید را روشن نگه می‌دارند. اگر بخواهم صادقانه بگویم، من دست تک‌تک این عزیزان را می‌بوسم؛ چون بخش بزرگی از افتخار و ایستادگی مجتمع مس سرچشمه رفسنجان، روی شانه‌های همین آدم‌های بی‌ادعا بنا شده است.